Het gebeurt vandaag maar al te vaak dat bedrijven degelijke, technisch geschoolde mensen zoeken en niet vinden. Aan de andere kant hebben scholen heel wat vragen naar de bedrijfswereld toe: stageplaatsen, materieel, didactische ondersteuning, nieuwe technologie, …
De hele maatschappij heeft er alle belang bij dat het onderwijs en de bedrijfswereld beter op elkaar aansluiten en samen de beschikbare middelen delen.

Daarom werd in 2000 en onder impuls van de toenmalige Vlaamse Minister van Onderwijs, de vraag gelanceerd naar 'RTC' s, Regionale Technologische Centra. Het begrip 'Regionale Technologische Centra' (RTC's) dook voor het eerst op in de Vlaamse regelgeving onder het Onderwijsdecreet XIII in 2001. Het was de bedoeling om regionale aanspreekpunten op te richten die als doel hadden om de aansluiting industrie/onderwijs te bevorderen.
Vanaf 1 januari 2008 werd geopteerd voor vijf i.p.v. zes RTC’s: één per provincie.
RTC West-Vlaanderen heeft sinds 2008 zijn zetel in het Provinciaal Streekhuis te Roeselare.

Een bijkomend uitgangspunt is het feit dat er al verschillende instanties en organisaties in de regio samenwerken.
Om versnippering van tijd, energie en geld te vermijden,
is een zekere centralisatie interessant.

Uniek is dat RTC’s geen organisaties zijn die “voor de scholen” allerhande activiteiten organiseren, maar dat het de scholen, andere opleidingsverstrekkers en vertegenwoordigers van het bedrijfsleven zelf zijn die instaan voor de sturing van ‘hun’ RTC. Hierdoor wordt de effectiviteit van de opgenomen acties gegarandeerd.




Vanuit de Vlaamse overheid wordt enkel flankerend gewerkt: binnen de grenzen van het decreet en de beheersovereenkomsten zijn het de RTC’s zelf die kiezen binnen welke studiegebieden ze werken.

Ook de huidige minister van Onderwijs, Pascal Smet, is de RTC's erg genegen. Dit toont de huidige beleidsnota Onderwijs, waarin gesteld wordt dat de samenwerking tussen onderwijs en arbeidsmarkt door de RTC’s verder moet ondersteund worden.